İstanbul'da uzun seneler kalmış olan İtalyan asıllı Avusturyalı general Kont Marsigli, 1737 de yazdığı eserinde Osmanlıdaki ticareti ve tüccarları şöyle anlatıyor:
"Osmanlı Devleti'nde yaşayan tüccarlar, gayet mahir ve bilgilidir. Devlet, ticaretle uğraşanlara her türlü kolaylığı gösterir. Osmanlının prensibi, mümkün olduğu kadar ticaret malı girip çıkmasıdır. Zira mal ne kadar gelip giderse, devletin geliri de o derecede artmakta, halk da o kadar zenginleşmektedir. Osmanlı hükümetleri ağır ticari vergilerden kaçınmışlardı. Ağır verginin, hem malın dolaşmasını engellediği, hem de kaçakçılığı doğurduğu, devletin ve halkın kazancını azalttığı fikrindedir.
Hükümet kaçak mala hazine adına el koyar. Hiçbir tüccar, beyan etmediği, vergisini ödemediği malı kaçırmaya cesaret edemez. Zira ticaret müsaadesi elinden alınır.
Osmanlı halkının hangi sebeple Avrupa milletinden daha müreffeh olduğunu düşünürdüm. Bunun sebebi, ticaret ve ticari aktivitedir. Topraklarının verimliliği ikinci planda kalır.
Osmanlıda sanayi de oldukça ilerlemiştir. Fakat ticaret önce gelir. Dış ülkelere o kadar çok mal satarlar ki, sade yaşantıları sebebiyle dışarıdan fazla bir mal ithal etmelerine ihtiyaç kalmadan, sadece hoşlarına giden birçok çeşit mal alırlar.
Dünyada hiçbir devlet yoktur ki, savaş veya başka bir sebeple Osmanlı Devleti'yle ticaretini kestiği takdirde sıkıntıya düşmesin. Birçok Avrupa devleti bazı maddeleri kesin olarak osmanlıdan almağa mecburdur. Osmanlı kerestesi gelmezse, Avrupa'daki tersaneler duru. Osmanlı tarım ürünleri bütün Avrupa'yı besler. Osmanlı ipek kumaşları, bakırı, derisi, dünya piyasalarına hakimdir.
Osmanlı hükümetleri, Avrupa'dan büyük paralar çektiğinin idraki içindedir. Buna karşılık Avrupalı tüccarlara da her türlü kolaylığı sağlar. Formaliteleri asgariye indirmiştir. Gümrük vergilerini düşük tutar. Bir Avrupalı tüccarın mallarını getiren gemi, malını bir Osmanlı limanına boşaltır. Bundan sonrasını devlet yapar."