Güneş
Evrendeki sayısız yıldızdan sadece biri olan Güneş, SamanyoluGalaksisi'nde yer almaktadır. Güneş, üzerinde yaşadığımız gezegenin deiçinde bulunduğu Güneş Sistemi'nin merkezini oluşturur. 4,65 milyaryaşımda olduğu tahmin edilen bu dev enerji kaynağının yarı çapı 7x105km yani dünya yarıçapının 100 katıdır. Ekliptik düzlem normaliyle 75°15' açı yapan Güneş, ekseni etrafındaki dönüşünü yaklaşık 27 gündetamamlar. Güneşin merkez sıcaklığı 10 milyon derece, dış sıcaklığı ise5700 K° dir. Başlangıçta 2x1030 kg'lık kütlesinin %73 'lük kısmınınhidrojenden, geri kalan kısmını ise helyumdan oluştuğu tahminedilmektedir.
Güneşin bu bitmez tükenmez ısıyı nasıl ürettiği sorusu, ilk zamanlarinsanların kafasını en çok meşgul eden soru olmuştur. Fakat günümüzdegüneşin bu ısı enerjisini içindeki hidrojeni çekirdek füzyonu ilehelyuma çevirerek elde ettiği anlaşılmıştır. Ve Güneş çekirdek füzyonusayesinde çevresine 4x1026 Watt' lık güç yaymaktadır. Başlangıçta %73hidrojen olan hidrojen oranının günümüzde %38'e düştüğü tahminedilmektedir. Bu tahmine dayanarak güneşin ömrünü yarıladığınısöyleyebiliriz.
Güneş yüzeyi tabakalardan oluşmuştur. Bu tabakalara çekirdekten yüzeyedoğru sırasıyla fotosfer, kromosfer ve korona isimleri verilmiştir.Güneşin görünür yüzeyini 500 km kalınlığındaki fotosfer tabakasıoluşturmaktadır. Bu tabakanın sıcaklığı 6000 K° kadardır. Fotosfertabakasının hemen üstünde 2500 km kalınlığındaki kromosfer tabakası yeralmaktadır. Bu tabakanın sıcaklığı en üst kısımda 105 - 106 K° 'yekadar yükselebilir. Bu tabakadan hemen sonra genişliği gezegenlerekadar uzanan korona tabakası yer alır bu tabakanın ortalama sıcaklığı106 K° kadardır. Güneşin katmanları arasındaki manyetik alan şiddetibüyük değişiklikler gösterir ve bu değişikliklerin sonucunda bir çokolay gözlenir. Örneğin Güneş lekeleri, manyetik alan düzensizliğisonucunda o alandaki sıcaklığın çevreye göre düşmesinden kaynaklanır.
Güneşin korona tabakasından gezegenler arsı ortam yayılan elektrikyüklü taneciklerin oluşturduğu etkiye Güneş Rüzgarı adı verilmektedir.Güneşe yaklaşan kuyruklu yıldızların kuyrukları bu rüzgarın etkisi ilegüneşe ters yönde uzanırlar. Güneş Rüzgarı, proton, elektron ve %5kadar helyum çekirdeği ile az miktarda daha ağır atomlardan oluşmuştur.
Merkür güneş sistemindeki en küçük ikinci gezegendir ve güneşe en yakınolan gezegen olma unvanını taşır. Güneşe olan ortalama uzaklığı 57.9milyon kilometredir. Çapı çok küçük olmasına rağmen(4878 kilometre),çapına göre büyük bir çekirdeği vardır. Bu çekirdeğin %65'i demirdenoluşmuştur. Fakat çekim gücü çok yüksek değildir, oluşturduğu manyetikalan yaklaşık olarak dünyadakinin 100/1'i kadardır. Güneşe en yakıngezegen olmasından dolayı gündüz sıcaklığı 427 C° 'ye kadar ulaşır. Biratmosferi olmadığı için bu sıcaklığı tutamaz ve geceleri sıcaklığı -173C° 'ye kadar iner. Merkür güneşe yakın olduğu için gün doğumunda ve günbatımında çıplak gözle güneşin yanında parlak bir yıldız gibigözlenebilir. Merkür ilk olarak 1974 yılında Mariner 10 adlı uzaysondası ile incelenmiştir. Yapılan incelemeler sonucunda Merkür ileilgili kesin olmasa da büyük bulgular elde edilmiştir. Bu incelemesayesinde Merkür gezegeninde su ve hayat olmadığı kesin olarak tespitedilmiştir.
Merkür'ün yüzeyi derin kraterlerle kaplıdır. Bunun nedeni biratmosferinin olmayışıdır. Ay'da da olduğu gibi atmosferi olmayan Merküryüzeyine sayısız meteor çarpmış ve irili ufaklı derin kraterleroluşmasına neden olmuştur. Merkür yüzeyinin teleskoplarla net birşekilde incelenmesi zordur. Fakat Mariner 10 uzay sondasının göndermişolduğu resimler sayesinde yüzeyi hakkında bilgi edinilmiş ve buna bağlıolarak iç yapısı hakkında tahminlerde bulunulmuştur. Çoğunlukla çarpmave volkan kraterlerinden oluşmuş yüzeyde büyük ve geniş ovalar da yeralmaktadır.
Venüs
Venüs, Merkür'den sonra güneşe en yakın 2. gezegendir. Kütlece dünyayayakın bir büyüklüktedir. Ve kendisine ait bir atmosfere sahiptir. Gündoğumunda ve gün batımında güneşe yakın olarak, dünyadan çıplak gözlerahatlıkla görülebilir (Halk tarafından Çoban Yıldızı olarak tabilinir). Güneş ve aydan sonraki en parlak gök cismidir. Venüs'ün diğergezegenlerden farklı ve ilginç yanları vardır, bunlardan en ilginci 1yılının 1 gününden daha uzun olmasıdır. Yani güneş etrafındaki dönmehızı kendi ekseni etrafındaki dönme hızından daha fazladır. Güneşetrafındaki dönme süresi 224 gün, kendi ekseni etrafında dönme süresiise 243 gündür. Ayrıca Venüs diğer gezegenlerin tam tersi yöndedönmektedir. Diğer gezegenlerin hepsi saat yönünde dönerken Venüssaatin tersi yönünde ve çok yavaş bir şekilde dönmektedir. Bufarklılıkların nedeni hala anlaşılabilmiş değildir. Çıplak gözle çokrahat görüle bildiği halde en iyi teleskopla bile yüzeyi incelenemez.Bunun nedeni çok yoğun bir atmosfere sahip olmasıdır. %93 oranında CO2(karbon di oksit) ve %2 oranında N2 (azot) ile az miktarda değişikgazlardan oluşmuş olan atmosfer güneşten gelen ışınları bir ayna gibigeri yansıtır. Bu olay gezegene müthiş bir parlaklık kazandırırken,yüzeyinin incelenmesini zorlaştırır.
Venüs'ün yoğun atmosferi nedeni ile basıncıda çok yüksektir. Yaklaşıkolarak dünyadakinden 100 kat daha fazla basınca sahiptir. Atmosferyoğunluğu ise dünyadakinin 70 katı kadardır. Ayrıca atmosferinde azdaolsa yer alan H2SO4 ve HCL gibi asitler yağmur şeklinde gezegen üzerineyağmaktadır. Bu nedenle dünya üzerindeki hiçbir canlının bu gezegendeyaşayabilmesi mümkün değildir. Venüs güneşe yakınlık açısındanMerkür'den daha uzak olmasına rağmen sıcaklığı daha yüksektir. Bununnedeni atmosferinin olmasıdır. Bu yoğun atmosfer güneşten gelenışınların büyük bir bölümünü geri yansıtsa da küçük bir kısmını içerialır ve dışarı çıkmasına izin vermez bu da sera etkisi yaparakgezegenin günden güne ısınmasına neden olmaktadır. Gezegenin şu ankisıcaklığının 325 C° 'nin üzerinde olduğu tahmin edilmektedir.
Venüs yüzeyi hakkında Amerikan Mariner ve Rus Venera sondaları incelemeamaçlı kullanılmış ve kızıl ötesi de olsa yüzey resimleri çekilmiştir.Bu resimlerden Venüs yüzeyinin düz ovalar, vadiler ve derin olmayankraterlerle kaplı olduğu anlaşılmıştır. Gezegen üzerinde Ishtar Terrave Aphrodite Terra adını taşıyan iki yüksek plato gezegenin %11' inikaplamaktadır. Kraterlerin derin olmamasının nedeni gezegenin ,yoğunatmosferi sayesinde kendisine çarpacak olan meteorların hızınıkesebilmiş olmasıdır.
Dünya
Üzerinde yaşadığımız gezen, dünyanın yarıçapı 6400 km ve yoğunluğu 5,52kg/m3'dür. Güneşe yakınlık bakımından üçüncü sırada yer alan dünya ilegüneş arasındaki uzaklık 1.5 x 10 8 km'dir. Ve bu uzaklık 1 AB.(Astronomik Birim) olarak kabul edilmiştir. Güneş sistemindeki diğergök cisimleri arasındaki mesafeler de genellikle bu birim kullanılarakbelirtilir. Yapay uyduların kullanılmaya başlaması ile dünyanın tamşekli belirlenmiş ve bu şekle Geoit adı verilmiştir. Dünyanın konumu,atmosferi ve iç yapısı üzerinde yaşam barındırabilmesi için en uygunşekildedir. Güneş sisteminde ve bilinen tüm gezegenler arasında yaşamael verişli tek gezegen dünyadır. Koruyucu bir kılıf görevi görenatmosferi sayesinde meteor çarpmalarına ve güneşin yaydığı zararlıışınlara karşı gezegen korunur.
Dünyanın iç yapısı üç katmandan oluşmaktadır. Bu katmanlardan en dıştabulunan ve yaşamaya elveriş olana kabuk adı verilmektedir. Tüm canlıyaşamını üzerinde bulunduran, o bu katmanın ortalama kalınlığı 30 kmkadardır. Kabuğun hemen altından başlayıp çekirdeğe kadar devam edentabakaya manto adı verilir. 5100 km derinliğe kadar inen mantotabakasının kabuğa yakın olan bölümü kırılgan kayalardan oluşmaktadır.Dünyanın merkezindeki ısı 5000 C° civarında olduğundan mantonunçekirdeğe yakın bölümü erimiş kayalardan oluşmaktadır. Mantotabakasındaki basınç nedeni ile erime noktaları yükselen demir vemagnezyum katı halde bulunurlar. Dünyanın merkezini oluşturan çekirdekise %90 oranında sıvı demirden oluşmaktadır. Bunun nedeni çekirdektetahminen 3 milyon Atm olan basınç altında demirin erime noktasının 8000C°'yi bulan çekirdek ısısından düşük olması olarak açıklaya biliriz.
Çekirdekte bulunan sıvı demirin konveksiyon akımları ile ortayaçıkardığı dinamo etkisi, Dünyanın manyetik alanını oluşturur. Dünyayüzeyini 100km yukarısından başlayan manyetik alan yaklaşık 6500kmyüksekliğe kadar uzanır. Son yıllarda elde edilen veriler ile bumanyetik alanın bir zırh gibi dünya yüzeyini ısı ve benzeritehlikelerden koruduğu anlaşılmıştır.
Mars
Mars güneşe yakınlık bakımından dördüncü gezegendir ortalama güneş marsuzaklığı 227.4 milyon kilometredir. Gök yüzünde kırmızı renkte görünürve kendisine ait bir atmosferi vardır. Büyüklük olarak yaklaşıkdünyanın yarısı kadardır (yarı çapı 3200 km). Gündüz ekvator sıcaklığı10 C° civarlarına ulaşır, fakat atmosferi bu sıcaklığı tutabilmesi içinyeterli olmadığından, geceleri sıcaklığı -75 C° 'ye kadar düşer.Kutuplarındaki sıcaklık ise -120 C° kadardır. Marstaki atmosfer basıncıaltında bu sıcaklık CO2 'nin donma sıcaklığı olduğundan kutuplarda CO2buzları bulunmaktadır. Mars günü dünya gününden yalnızca yarım saatdaha fazladır fakat dünyaya göre güneşe daha uzak olduğu için bir yılı687 gündür. Marsı atmosferinde dünyadakine benzer olarak H, O, CO veCO2 belirlendiği halde dünyada bol olarak bulunan Ni bulunmamaktadır.1877 yılında marsın iki uydusu bulunmuştur. Bunlar ancak çok iyiteleskoplarla gözlenebilen Phobos ve Deimos tur.
Bilindiği gibi yıllarca Marsta yaşam olduğu düşünülmüştü, bu teori içingerçekten geçerli sebepler vardı. Marsta da dünyadaki gibi ekseneğikliği olduğundan mevsimler oluşur. Değişik mevsimlerde yer kabuğunundeğişik renkler alması yıllarca astronomların marsta bitkisel yaşamolduğuna inanmalarına neden olmuştur. Ayrıca mars yüzeyinde yer alangeniş kanalların marslı yaratıklar tarafından kutuplardan ekvatora sugötürmek için yapıldığı sanılmaktaydı. Fakat ilki 1965'de olmak üzereyollanan bir çok uzay sondası sayesinde marstaki bu kanalların tamamenkendiliğinden var olduğu anlaşılmıştır.
Mars yüzeyi de ay yüzeyi gibi volkanik ve çarpma kraterleriyle doludur.1965'den başlayarak yollanan uzay sondaları sayesinde elde edilen yüzeyşekillerine isimler verildi. Tharsis bölgesinde artık etkinlikgöstermeyen Olympus Mons, Ascraeus Mons, Pavonis Mons ve Arsia Mounsvolkanları marsın en dikkat çekici yüzey şekilleridir. Bu volkanlarınçevresinde meteorların açtığı kraterlere rastlanmaz. Çünkü buradakikraterler zamanla lav ile dolmuştur. Ayrıca ekvator bölgesindenbaşlayarak 3000 km doğuya doğru uzanan bir vadi, sonra kuzeyekıvrılarak Chryse'ye varır. Bu vadi bazı yerlerde 100 km genişliğe ve 6km derinliğe sahiptir. Bu denli bir vadinin yalnızca akarsulartarafından oyulabileceği düşünülmektedir. Bu da daha önce Marsyüzeyinde suyun var olduğuna inanılmasını sağlamıştır.
Jüpiter
Jüpiter, 71370 km ekvator yarı çapı ile Güneş Sistemindeki en büyükgezegendir ve Güneş'e yakınlık bakımından 5. sırada yer alır. Kütlesiyaklaşık olarak dünya kütlesinin 318 katıdır. Bu dev gezegen Güneşçevresindeki turunu 11.86 yılda tamamlar. Çok büyük bir gezegen olduğuiçin küçük bir teleskopla bile ekvatora paralel olarak uzanan farklırenkteki kuşakları seçilebilir. Jüpiter hakkında ne yazık ki halenkesin bilgiler bulunmamaktadır. Yüzeyi atmosferi ve uyduları hakkındasadece tahminlerde bulunulmaktadır. Bu tahminlere göre çok yoğun biratmosferi ve de küçük bir çekirdeği bulunmaktadır. Gezegenin içihakkında yapılan tahminlere göre saf hidrojen veya %1-2 helyum içerenhidrojen ve %1-2 oranında diğer elemanlardan oluşmuştur. Jüpitergüneşten aldığı enerjini yaklaşık olarak 2.5 katını çevresineyaymaktadır bunun nedenini gezegendeki gravitasyonel çökmenin halasürmesi olarak tahmin edilmektedir. Jüpiter'in çevresinde 6500 kmgenişliğinde ve bir kaç km kalınlığında bir halkası bulunmaktadır.
Bu dev gezegen çok büyük bir manyetik alana sahiptir. Bu alan sayesindebilinen 16 uydusu bulunmaktadır. Fakat gezegenin uydularının 16 ilesınırlı olmadığı ve başka uydularının da bulunduğu tahmin edilmektedir.Jüpiter hakkındaki ilk bilgiler Nasa'nın 70'li yıllarda gönderdiğiPioneer10 ve Pioneer11 uzay sondaları tarafından elde edilmiştir. FakatJüpiter hakkındaki en önemli bilgiler 1995 yılında Jüpiter'e ulaşanGalileo uzay sondasından alınmıştır. Galileo'nun gönderdiği bilgilersayesinde Jüpiter'in 4 büyük uydusu (Io, Europa, Ganymede ve Callisto)bulunmuş ve bunlara Galileo uyduları adı verilmiştir. Bu 4 Uydu gezegenile aynı yönde dönmektedir. Fakat daha sonra bulunan küçük ve gezegenedaha yakın olan uydular gezegene zıt yönde dönmektedir. Bu uydulariçinde en ilginci Europa uydusudur. Dünyadan yapılan incelemelerle buuydunun yüzeyinin su buzlarıyla kaplı olduğu ve hiç bir çarpmakraterinin bulunmadığı anlaşılmıştır. Bu uydunu üzerinde yer alan vedeğişik yönlerde düzgün olrak uzanan çatlaklar, yüzeydeki buzlarınattaki sıcak bir deniz üzerinde yüzdüğünün sanılmasına neden olmuştur.Bu da bu uydu üzerinde canlı olabilme olasılığını artırmaktadır.
Satürn
Güneş Sisteminin ikinci büyük gezegeni olan Satürn'ün yarı çapı 60400km dir ve 1.433.000.000 km lik mesafe ile güneşe yakınlıkta 6.sıradadır. Gezegen teleskopla incelendiğinde yeşilimsi bir renktegörünür ve çıplak gözle görülebilen en uzak gezegendir. Neredeyse tümügazlardan oluşan bu gezegenin yoğunluğu çok küçüktür. Ortalama 700kg/m3 yoğunluğu ile Güneş Sistemi'nde en küçük yoğunluğa sahip olangezegendir. Güneşe olan uzaklığı nedeni ile yüzey sıcaklığı yaklaşıkolarak -150 Cº dir. Vogayer aracından alınan kızılötesi bilgileredayanılarak gezegendeki hidrojen/helyum oranı 9/1 olarak saplanmıştır.Satürn'ün çevresine yaydığı ısı enerjisi güneşten aldığı ısıenerjisinden daha fazladır.
Gezegenin çevresindeki halkalar yıllarca bir sır olarak kalmış vegezegene insanların büyük ilgi göstermesine neden olmuştur. Bu halkalarilk olarak Galileo uzay aracı tarafından gözlenmiştir fakat ne olduğuancak Huygens tarafından 1655'te açıklanmıştır. Gezegen çevresindearaştırma yapan sondalar. Halkaların yapısı ve içeriği hakkında bizebazı bilgiler verdi. Bu bilgilere dayanılarak en dıştaki halkadan en içteki halkaya doğru sırası ile A, B, C, E, F ve G isimleri verilmiştir.Bu araştırmalarda halkaların sanıldığından daha karmaşık bir yapıyasahip olduğu ve çok sayıda çemberden oluştuğu anlaşıldı. Halkalarınarkasındaki yıldızların parlaklığı görülebildiği için halkalarıngenişliğinin yalnızca 20 km kadar olabileceği tahmin edilmektedir.Ayrıca halkaların oluşumu hakkında, evrende daha önceleri başıboşdolaşan ufak meteor ve buz parçaları gibi değişik cisimlerin Satürn'ünçekim alanına yakalanmaları sonucu oluştuğu tahmini kabul edilmektedir.
Uranüs
Uranüs, 2.872.460.000 km lik mesafe ile güneşe yakınlık sırasında 7.gezegendir. 1781 yılında Sir W. Herschel tarafından gözlenmiştir. Çapıyaklaşık olarak 25600 km kadardır. 17 saat civarında tamamladığı eksenperiyodunu yuvarlanarak yapar. Bu nedenle kutuplardaki basıklığıyüksektir. Güneşe olan uzaklığı nedeni ile hakkında pek fazla bilgibulunmamaktır. Gezegenin yapısı ve atmosferi hakkındaki bilgilerçoğunlukla tahminlere ve 1986 yılında gezegenin yakınlarından geçenVoyager 2 sondasından alınan bilgilere dayanmaktadır. Bu bilgilerışığında; gezegenin, hidrojen bakımından zengin, metan ve helyum içerençok yoğun bir atmosfere sahip olduğu, yüzey sıcaklığının -221 Cºcivarlarında olduğu, dünyanınkinden daha büyük bir mağnetik alana sahipolduğu ve kayalık bir çekirdeğinin bulunduğu gibi tahminler ilerisürülmektedir.
Uranüs'ün şu ana kadar gözlene bilinmiş 17 uydusu bulunmaktadır. Buuydulardan ikisi olan Titana ve Oberon gezegeni ilk gözlemleme ünvanınada sahip olan Sir W. Herschel tarafından gözlenmiştir. 1948 yılınakadar beş büyük ana uydusu gözlenile bilinmişti. Fakat 1986'da Voyager2 sondası bu uydulara ek olarak 10 küçük uydu daha bulmuştur. 31 Ekim1997'de ise yarı çapları 160 ve 80 km olan iki uydu daha gözlenmiştir.
Gezegenin çevresinde 9 ince halka bulunmaktadır. Bu halkalar 10 Mart1997 yılında bir yıldızın gezegenin arkasında kalması sonucunda yapılangözlemler ile keşfedilmiştir. Halkalar gezegenin merkezinden 42000 kmsonra başlamaktadır ve en genişi bile kalınlığı bile 10 Km'den fazladeğildir. En içten dışa doğru halkalara 6, 5, 4, α, β, γ, δ, ε isimleriverilmiştir. Sırası ile bu halkaların gezegenin merkezine olanuzaklıkları 41980, 42360, 42663, 44844, 45799, 47323, 47746, 48423 ve51000 km dir. En dıştaki halka olan ε halkası elips şeklindedir ve heriki ucunda yarıçapları 40-50 km olan iki uydu yer almaktadır.
Neptün
Neptün güneşe Plüton'dan sonraki en uzak gezegendir. Neptün'ünyörüngesi Plüton gezegenin yörüngesi ile kesiştiği için güneşetrafındaki turunun bir bölümünde Plüton gezegeninin arkasında kalarakgüneşe en uzak gezegen olur. Fakat Plüton'a göre daha kısa süre arkadakaldığı için, Güneşe en uzak ikinci gezegen olarak kabul edilir.Gezegenin bulunması tamamen matematiksel hesaplamalara dayanmaktadır.Uranüs gezegeninin yörüngesinde ki düzensizlikleri inceleyen LeVerriner, 1845 yılında Uranüs gezegeninin yörüngesindekidüzensizliklerin daha dışarıdaki bir gezegenden kaynaklandığını bulduve yaptığı hesaplamalar sonucunda elde ettiği koordinatları Galleadındaki astronoma bildirdi. Galle elindeki verilere dayanarak yaptığıçalışmalar sonucunda 1846 yılında Neptün gezegenini gözlemlemeyibaşardı. Güneşe olan uzaklığından dolayı Neptün gezegeni hakkında kesinbilgiler bulunmamaktadır. Fakat gezegenin yakınlarından geçen Voyager 2uzay sondasından alınan bilgilere göre, gezegen 22300 km lik yarı çapasahiptir ve kendi ekseni etrafındaki dönüşünü 17.24 saattetamamlamaktadır.
Neptün gezegeninin bilinen iki uydusu bulunmaktadır. Bunlardan 2000 kmyarı çaplı Tirion 1846'da Lassel tarafından bulunmuştur. Gezegeninikinci uydusu olan Nereid ise 1949 yılında Kuiper tarafındankeşfedilmiştir. Nereid güneş sistemindeki en büyük dış merkezliliğesahip olan uydudur. Bu neden uydunun Neptün'den uzaklığı 1.3x10 6 kmile 9.8x10 6 km arasında değişmektedir. Tüm büyük gezegenlerde olduğugibi Neptün gezegeninin de çevresinde halkalar bulunmaktadır. Buhalkalar tam olarak ilk kez Voyager 2 uzay sondası ile gözlenmiştir. LeVerrier, Adams, Galle gibi halkaların isimleri gezegen hakkında çalışmayapmış olan kişilerin adlarından alınmıştır. En dıştaki halka olanAdams halkası dört halkanın sicim gibi burulmasından oluşmuştur.Yoğunluğu yüksek olan bu halkanın genişliği 1000 km kadardır.
Plüton
Güneş'e en uzak gezegen olan Plüton gezegeni aynı zamanda, güneşsisteminin en küçük ve hakkında en az bilgi bulunan gezegeni olmaözelliklerini de taşımaktadır. Plüton gezegeninin keşfi matematikselhesaplamalara dayanmaktadır. Uranüs'ün yörüngesindeki düzensizliklerhakkında yapılan araştırmalar sonucunda Neptün gezegeni bulunmuşturfakat yapılan hesaplar bu gezegenin tek başına Uranüs'ün yörüngesindekidüzensizlikleri açıklayamayacağı anlaşılmıştır. Daha da derinleştirilenaraştırmalar Plüton gezegeninin varlığını kanıtlamıştır fakat gezegenancak 1930 yılında Tombaugh tarafından gözlene bilinmiştir. Neptün'ünyörüngesi ile kesişen yörüngesi nedeni ile güneş etrafındaki turununküçük bir bölümünde Neptün gezegenin önüne geçerek onu güneşe en uzakgezegen yapar.
Gezegenin boyutlarına göre çok büyük bir uydusu bulunmaktadır. 1978yılında keşfedilen ve Charon adı verilen bu uydunun büyüklüğü hemenhemen Plüton gezegenin kendisi kadardır bu nedenle gezegen ve uydusunaikili gezegende denilmektedir. Uydusunun bulunması ile birlikte kütlesihakkında tahmin yapılma imkanı bulunan gezegenin kütlesi 0.0125 x 10 24kg olarak belirlenmiştir. Yaklaşık 50K° olan atmosferinde donmuş metangazı bulunduğu tahmin edilmektedir.
Konu: Güneş Sistemi (Okunma sayısı 1716 defa)
Ocak 11, 2007, 08:10:38 ÖS