Postmodernizm sözcüğü ilk defa 1930'lu yıllarda görülmüştür.1950'lilerde Anglo-Amerikan edebiyat eleştirisine girip, 1960'lardansonra yaygınlaşmıştır. Modernite sonrası, sadece edebiyat alanındadeğil öteki sanat dalları başta olmak üzere hayatın her köşesinikapsayan bir "akım" haline gelen bir kavramdır.

Postmodernizmin kendinden önceki akımlar gibi net bir bildirgesiyoktur, zira eklektizm en önde gelen yönlerinden biridir ve pastishyöntemiyle önceki akımların bazı özelliklerini tek bir 'eser'de ironikolarak kullanabilir. Ayrıca postmodernizmle fert daha da ön planaçıkmıştır. İsmail Çetişli postmodernizm ilgili nitelikleri aşagidaoldugu şekilde siralamiştir:

1. Rasyonalizm, pozitivizm, liberalizm, kapitalizm, marksizm, vb. bütün ideoloji ve felsefelere karşi olmak.
2. Modernizm ve değerlerine karşı sorgulayıcı bir tavır almak.
3. Evrensel bütünlük yerine her tür çoğulculuktan yana olmak.
4. "Her şey gider" felsefesini ilke edinmek.
5. Her alanda tam bir eklektizm anlayışı sergilemek.
6. Gelenek-modern, yüksek kültür-kitle kültürü, sağ-sol, şimdi-geçmiş gibi kutupluluk ortamında olmak.
7. Her alanda 'kural, düzen, ilke, yasa, adetlere karşi bozucu, ihlal edici bir tavir sergilemek.
8. Aşiri görecelik tavri benimsemek.
9. Tek bir gerçek, tek bir anlam vardır değil, çok gerçek ve anlam vardır, düşüncesinde hareket etmek.
10. İronik olmak.
11. Milli ve evrensel kültür anlayışını reddedip çoğulcu kültür görüşünü benimsemek.
12. Dine karşi olumlu bir tavir almak.
13. Geçmişin kendi şartlarina uygun bir şekilde yaşatilmasini istemek.
14. Geçmişle hal arasindaki baglari koparmamak.
15. Gerçekliğin yerine imajı koymak.
16. Sentez ve bütünleşmenin yerine parçayi veya parçalanmayi ikame etmek.

Oldukça zihin karıştırıcı ve üstünden süreç geçmemiş bir akım olanpostmodernizmi bu şekilde maddelemek yetersiz olup yanlışlıklariçerebilir; ancak akılda net tanımların belirmesi için gerekligörülebilir. Postmodernizmde öne sürülenlerden biri gündelikgerçekliğin yetersiz bulunup daha alt katmanda asıl gerçekliği aranmaiddiasıdır. Yalnız bu gerçeklik kurmacayla içiçedir ve çoğu zaman dakafa karıştırıcıdır.

Dikkati en fazla çeken yönlerinden biri içerikteki parçalanmışlığıkullandığı parçalanmış tekniklerle paralelleştirmesidir.Yalnız bu durumsanatsevere bütünlük duygusunu vermek için yapılmaz. İroninin yanındaparodi de kullandığı belirgin yöntemlerden biridir.

Postmodern romanda ise yazar okuyucuya sürekli bir oyunun içindeolduğunu hatırlatır; daha önceleri teknik bir hata olarak görülenyazarın kendini belli etmesi bilhassa kullanılır. Kısaca okur daromanda aktif görev alır, zaman zaman onun tamamlaması gerekenaçıklıklar bırakılmıştır özellikle eserin sonunda. Bu gerçek okurkitlesinin dışında yazarın romanın içinde yer verdiği değişikokuyucular da vardır, bu okurlar romanda tıpkın bir yazar gibi anlatıcıgörevini zaman zaman üstlenirler.

Esasında kitabı yazan kişi kendin biraz daha karanlıkta bir yer seçeryani, "varsayılan" yazardır artık. Bu geleneksel edebiyattarastlanmayan bir durumdur. Sonuç itibariyle postmodernizm, tıpkımodernizmde olduğu gibi rahatlıkla sistematize edilemeyecek bir akımdırdiyebiliriz.